 به این مقاله 10 تصویر پیوست شده است. 
آن نخستین مسأله ای است که عکاس
و ورزشکار باید به آن بیندیشند. حرکت است؛ اما این تنها راه حل نیست؛ چه آن که با پیروی صرف از این الگو شاهد ثبت های تکراری و بارها دیده شده از حرکات مهیج تر و تماشاگرپسندتر خواهیم بود. در ادامه توضیح خواهیم داد که گاهی چگونه فرم های ساده و ابتکاراتی به ظاهر پیش پاافتاده - البته با رعایت حوصله و اصول - می توانند تبدیل به ناب ترین عکس ها شوند. این که عکاس از چه زاویه ای عکاسی می کند، از چه نوع دوربین و لنزی استفاده می کند و کم و کیف دوربین خود را چگونه تنظیم می کند، امری است که بسته به هدف پروژه و پیامی که عکس درصدد نمایش آن است، متغیر و در اختیار عکاس می باشد. حرفه ای است، این خصائص بسیار بیش تر برای عکاسی از پارکور مصداق پیدا می کند. برخی حرکات سنگین و مخاطره آمیز ممکن است صرفاً یک بار توسط ورزشکار یا ورزشکاران به اجرا درآیند و تکرار آن ها دست کم بلافاصله برای ایشان میسر نباشد. در مورد حرکات تکرارشدنی نیز به دست آمدن فرم و کادر مناسب گاه نیازمند بارها تکرار یک حرکت است.
خود را با موضوع پارکور پیوند زند، خواسته یا ناخواسته خود را در محیط های متغیر و اغلب خشن پارکوری قرار می دهد. از همین رو، رعایت پوشش مناسب در مقوله عکاسی پارکور منحصر به سوژه های ورزشی نمی شود.
منطق و غیر قابل باوری است که فرهنگ کلی جامعه روی این موارد نشان می دهد. بی شک از دست دادن بسیاری از عکس های ممتاز و فضاهای خاص و ویژه، مرهون همین فرهنگ و عرف نادرست درباره این دو موضوع است. در فرض عدم تعیین حیطه اختیارات افراد ذی ربط و نیز عدم آشنایی فرد فرد جامعه به حقوق و تکالیف اجتماعی خود و دیگران، اخذ مجوز از نهادهای مرتبط نیز چندان مفید فایده واقع نخواهد شد.
می تواند در کیفیت کلی کار و میزان دست یابی به هدف تأثیرگذار بوده، حتی منجر به خلق ایده های جدید برای یک عکاس مبتکر شود؛ چه آن که همیشه محدودیت ها و موانع، راه را به روی ابتکار و نبوغ می گشایند.
این مقاله مختصر نمی گنجد - اجتناب می کنیم. این که نور و رنگ، شفافیت، زاویه و فضای کلی هر عکس چگونه تعریف می شود، به عهده عکاس و تابع هدف عکاسی است. آن چه که مسلم است این است که نباید از تأثیر شگرف پس زمینه و حواشی در عکاسی از پارکور غفلت کرد؛ خصوصاً نباید به واکنش های اتفاقی و عکس العمل های ناگهانی که ممکن است در حواشی سوژه اصلی و حین اجرای حرکت به وجود آید، بی توجه بود و فرصت را از دست داد.
عکاسی است و در نتیجه، حرکات و رفتار و پوشش او باید تابع هدف کلی پروژه باشد؛ لذا به جز در مواردی که هدف پروژه مستندسازی است، ورزشکار باید به این موضوع توجه کند که او قبل از این که مثل یک روز معمولی در حال تمرین باشد، در حال عکاسی شدن است و نتیجتاً نه تنها باید به امور اصلی نظیر فرم و زیبایی حرکات توجه ویژه مبذول دارد، به جزئیاتی نظیر چگونگی و رنگ پوشش - و استتار یا تضاد آن با رنگ حواشی و پس زمینه بسته به هدف عکاسی - و حالات بدن و خصوصاً صورت دقت نماید.
عکاسی که الزاماً آشنایی تخصصی با پارکور و اصطلاحات و جزئیات آن ندارد - ضرورتاً به دنبال حرکات پرمخاطره و سنگین نیست و آن چه بدواً جستجو می کند، فرم مناسب و حرکتی است که با فضای کار متناسب و پیرو هدف کلی پروژه باشد. بی توجهی به همین نکته ساده اما مهم نه تنها می تواند منجر به آسیب های ورزشی شود، عکاس را نیز در نهایت در دست رسی به هدف خود ناکام می گذارد. فرض کنید که عکاس درصدد ثبت یک حرکت چرخشی از ارتفاع است. - با فرض ثبت فقط یک فریم معمولی - آیا برای او فرقی می کند که سوژه ارتفاع مورد نظر را با یک چرخش پایین می آید یا با دو چرخش و با پا فرود خود را انجام می دهد یا با جای دیگری؟! پارکورکاران باید این موضوع را به موازات این نکات در نظر بگیرند که اولاً عکاس آن چه را که نهایتاً ثبت می کند، بازتابی از واقعیت و حقیقت است و حدود و ثغور توانایی سوژه ها نیز یکی از همین واقعیت هاست؛ ثانیاً اجرای حرکات مورد نظر به صورت ساده تر و استانداردتر هم موجب ایجاد فرم بهتر بدن و نمایش مناسب تر حرکت می شود و هم به دلیل حداقل ریسک در اجرا، این فرصت را به طرفین می دهد تا حرکت و ثبت خود را تا حصول نتیجه مورد نظر بارها تکرار کنند.
کیف حرکت و حدود فضای اجرا مطلع نماید تا بدین گونه هم در کادربندی و هم در زمان بندی عکاس را یاری رساند. رعایت هماهنگی خصوصاً هنگامی که سوژه ها بیش از یک نفر باشند، هم در بین خود سوژه ها و هم بین سوژه ها و عکاس، ضروری تر و البته نیازمند دقت بیش تر است.
نمایند که سایر شات ها را حذف کنند؛ با این حال باید تذکر داد که بسیاری از فرم های ویژه و دیدنی، نه لحظه اوج حرکت بلکه لحظات دیگری مثل آغاز یا پایان اجرا می باشند که از ثبت آن ها و تمرکز ایده ها روی آن لحظات نیز نباید غافل بود.
ایده هایی است که هنوز در قاب دوربین هیچ عکاسی ثبت و ضبط نشده اند. در مهرماه سال نود، برای اولین بار در ایران، خانه هنرمندان در نمایشگاهی با عنوان "آنم آرزوست" که با همکاری گلناز علیا (عکاس) و مهدی شیخ پور (پارکورکار) برگزار شد، شاهد ثبت و ارائه گوشه کوچکی از این ایده ها بود. ( مشاهده گزارش تلویزیون ایران از این نمایشگاه )
سوژه قابل بسط و اقبال شایسته تر اساتید اهل فن و گالری ها و آتلیه ها، این فرصت مغتنم را برای عکاس و ورزشکار به وجود خواهد آورد که ضمن تعمیق غنای تجربیات و آرشیوهای خود، ایده های بالقوه خود را به فعلیت رسانده و مخاطب را نیز در این لذت سهیم سازند.
نویسنده : مهدی شیخ پور 24 بهمن 1390
|
آی پی شما :
|
مقاله مهدی شیخ پور درباره عکاسی پارکور
